Gå til hovedinnhold

Innlegg

Viser innlegg fra januar, 2019

Frk Oliphant har det absolutt ikkje heilt fint

Verdenssensasjon! Internasjonal bestselger. Eg er i utgangspunktet svært skeptisk når bøker har slike framsider. Det hjelper heller ikkje at det er Jojo Moyes som uttalar seg. Altså all grunn til å oversjå boka. Men så har det seg slik at det er ei veninne som lurte på om eg ville lese den.  Eg lukka augo for verdenssensasjonar og Moyes og sette i gang. Aller først: Den rare, pedantiske og vodkadrikkande Eleanor blei eg fort glad i. Ho syns ho både kommuniserer korrekt og oppfører seg korrekt, men blir sett rart på. Det er så mange små koder ho ikkje forstår. Ho har jobb, stad å bu, rytme i livet. Ho held fast på at ho har det heilt fint. Så mykje kan rakne om ikkje dette er mantraet. Men einsemda kjem stadig krypande. Ho er aleine i verda. Har levd deler av livet i fosterheimar. Dei einaste som kjem på besøk er frå sosialkontoret. Ho oppfører seg perfekt, men ingen er nær henne. Så dukkar Raymond frå IT-avdelinga opp. Ikkje er han pen, ikkje velkledd og så røykjer han. Absolutt

Arr - Jónas, drillen, gaffateip og sjølve livet.

Jónas er 49, fråskilt, heterofil, utan makt og utan sexliv. Men han er nevenyttig og fiksar det kvinner ber han fikse. Han har tre kvinner i livet sitt: mor, ekskone og dotter. Alle heiter Gudrún. Ho han elskar høgast, heiter i tillegg Vatnalilja. Livet kjennes meiningslaust. Det kan gå vidare utan han. Vil verden savne meg? Nei. Vil verden bli fattigere uten meg? Nei. Vil verden klare seg uten meg? Ja. Er verden bedre nå enn da jeg ble født inn i den? Nei. Hva har jeg gjort for å forbedre den? Ingen verdens ting. Skal han skyte seg? Henge seg? Men kven finn han først? Vatnalilja? Vil han henne så vondt? Eigentleg vil han bare forsvinne slik at ingen får ekstra bry med han. Men kor kan han forsvinne? Han tek med seg drillen og gaffateip, han skal i alle fall ha utstyret klart om det blir henging, og reiser til eit av dei farlegaste landa i verda. Her har dei møtt døden før. Kven trur at ein mann med drill, gaffateip og ei raud skjorte bare har tenkt å feriere i eit krigsherja

Forsvinn det vonde når alle teier?

Etter Olive Kitteridge  måtte eg bare i gang med ei bok til av Elizabeth Strout. Det blei "Mitt navn er Lucy Barton". Ei lita bok på 179 sider. Etter denne er eg ikkje mindre interessert i å lese meir av Strout. Lucy Barton er forfattar. Ho ligg på sjukehuset i mange veker. Ein dag sit mora ved sengekanten. Lucy har ikkje snakka med henne på mange år. Dei pratar om naboar, om menneske som ikkje er viktige for dei. Det er mykje Lucy kunne tenkt å få svar på, men dei gongene dei kjem inn på noko som er viktig, sklir dei unna. Mora vrir seg unna og Lucy vågar ikkje snakke om det. For har det eigentleg skjedd? Lucy har fortrengt mykje. Vi forstår at barndommen har vore tøff. Det er signal om overgrep, om utestenging og einsemd. Søskena vel ulike måtar å overleve på. Samtalane er kvardagslege, men det ligg heile tida uro under. Kanskje er dei begge redde for å legge saman opplevingane sine. Boka er Lucy Barton sine kommentarar til det som skjer og vi får følge henne vidare i l

2018 - oppsummering

2018 var eit godt leseår. Etter fleire år med 10-15 bøker i året, kjente eg gleda over å ha tid til å lese dobbelt så mange. Eg oppdaga nye forfattarar, fekk utfordra eiga tenking og var innom bøker som  var sånn passe. Året starta med trilogien "Bli hvis du kan" av H. Flatland. Forfattaren var ny for meg og eg fekk meg ei stor og gledeleg overrasking. Bøkene om dei fem gutane og menneska rundt dei, var engasjerande. Den neste boka eg las av forfattaren i 2018 var ein nedtur . Neste bok ut var òg ein ukjent forfattar for meg. Lars Petter Sveen. Tittelen på boka frista ikkje akkurat: Guds barn . Men den var god! Ved å skrive om livet på Jesu tid fekk han sagt mykje om tida vår og om oss. Sveen står på leselista i 2019 òg! Ein ven bad meg lese ei bok av Kim Leine. Det blei litt av ein svir. Det luktar, loppene kryp rundt, maten er forderva og menneska ravar rundt i feber og fortviling. Profetene i Pilegrimsfjorden var ei ny oppleving av kolonaliseringa av Grønland. Ti

Olive Kitteridge - ein heil landsby

Eg startar året med å bli overraska. Eller rettare sagt - eg starta romjula med å bli det. Elizabeth Strout var heilt ukjent for meg. Men då eg trengte eit par bøker på Kindlen til ei reise i desember, lasta eg ned Olive Kitteridge. Ut frå vaskeseddelen virka boka heilt ok. Olive Kitteridge er ei ufordrageleg kvinne. På så mange måtar. Ho er mattelærar i grunnskolen. Er skremmande på elevane. Ho lever saman med ein snill og omsorgsfull mann. Til tider sukkar eg, stakkars mann. Det kjem ikkje mykje vakkert ut av munnen til Olive. Men dei lever no der og treng kvarandre på eit vis. Saman har dei ein son som dei har store draumar for. Olive har elska sonen med heile seg, men slit med å uttrykke det på ein måte som gjer at sonen forstår. Så var det landsbyen då. Kvart kapittel i boka er ei novelle for seg. Vi møter ulike personar og historiar i landsbyen. I alle er Olive med. Av og til kun som ei som blir nemnt med to setningar. Andre gonger er ho meir aktiv. Alle glimta gjev oss fle