Gå til hovedinnhold

Innlegg

Jeg svikter deg aldri, sa Peter May, men....

.... eg har begynt å lure. Peter May, krimforfattaren som har fått meg til å fryse, kjenne meg sjøsjuk, bli våt til skinnet og blitt forelska i Hebridane. Mannen som lot meg bli med Enzo til franske vingårdar og vinmeldarar, restaurantar med Michelin-stjerne og sjalusi, kjenne høg puls i katakombene under Paris og mykje meir. Denne mannen gjev altså ut boka "Jeg svikter deg aldri". Men eg kjente meg svikta. Skreiv han denne fordi han lengta tilbake til Hebridane og ville ha oss med på ein tur i det ville landskapet? Skreiv han denne for å sjekke om han hadde kritiske vener i forlagsbransjen? Og kvifor blei denne omsett til norsk? Eg veit om fleire som burde vore før i køa. Så, eg er altså skuffa. Dette er ein roman om dei vêrharde øyene vest for Skottland.  Dette er ei kjærleikshistorie. Ei ganske ok kjærleikshistorie. Men det skulle vore ein krim. Det er bare det at plottet ikkje er truverdig. Peter May kan mykje betre enn dette. Heldigvis oppdaga eg at boka kom ut i 2018, s
Nylige innlegg

Ekko og Narcissus. Og du og eg.

Dette essayet! Eg forstår godt at mange  bokmeldarar har "Ekko, et essay om algoritmer og begjær" av Lena Lindgren som ei av dei tre beste i 2021.  Boka er skremmande. Boka er spennande. Boka er gjenkjennande, Boka er om meg og deg. Og heldigvis: Boka er lett å lese. Forfattaren tar oss med på ei reise der ho prøver å forstå den digitale revolusjonen som vi har opplevd dei siste tjue åra. Ikkje akkurat ei enkel oppgåve. Kjenner du historia om Narcissus? Han som blei så forelska i sitt eige sjølvbilete? Og Ekko? Ho som snakka så mykje at ho fekk som straff at ho bare skulle gjenta det andre sa? Det er desse to det handlar om. Narcissus blir bare seg selv. Ekko blir bare de andre. Narcissus blir "noen". Ekko blir "ingen". En lukket sirkel. En tvangsmessig gjentagelse. Vi er i Silicon Valley, eller gudenes dal som Lindgren kallar staden. Vi får med oss oppstarten. Idealistar som startar facebook, twitter, instagram..  Idealister burde kanskje stå med hermetei

Underveis - vandring mellom tru og tvil

Inge Eidsvåg, tidlegare rektor ved Nansenskolen, skriv i forordet til boka Underveis: "Hva tror jeg på i dag? Hva er mitt livssyn, og hvilken vei har jeg gått fra barnetroens forestillingsverden til der jeg er nå?"  Det er bara de grovt okunniga som tror att de vet något om människohjärtat. Vi andre säger: vi vet inte. Inte säkert. Går och lyssnar så länge vi lever. Orda til P. Lagerkvist passar godt til temaet i boka. Bakteppet er kristendommen og den kristne tradisjonen. Det er den kulturen forfattaren har vakse opp i og kjenner. Han er ikkje opptatt av å bevise eller motbevise, men å leite etter samanhengar, stille spørsmål og rydde i tankeflokar. Han ønsker å skape eit rom for undring. Eidsvåg startar langt tilbake i historia. Mennesket har forsøkt å skape meining i tilværet alltid. Det er bare dei siste 200 åra at nokre menneske i vår del av verda har avskrive religiøse livstolkingar. Eidsvåg lurer på om dette fører til at vi vil skape nye gudsbilete slik det har vore ti

Ein skatt i adventstida

 Eg har funne ein liten skatt! ADVENT av Gunnar Gunnarsson. For over eit år sidan fann eg ei lita bok i butikken. Eg hadde aldri høyrt om ho, men det var noko som lokka. "Advent er ei nydeleg forteljing. Gunnar Gunnarsson er kanskje den fremste av alle dei islandske diktarane" står det på baksida at Jon Fosse meiner. Først utgitt i 1937, stod det òg. Og så gløymte eg boka, men litt tilfeldig hørte eg Janne S. Drangsholt halde andakt i NRK og ho snakka om at den boka tok ho fram kvar advent. Då kom ho fort fram her òg. Advent er ei lita forteljing om eit stort menneske. På ein måte den gode hyrding med islandsk vri. Gjetaren Benedikt dreg saman med dei beste arbeidskameratane ein kan  tenke seg, vêren Knasten og hunden Leo, innover i fjellheimen første sundag i advent. Dei skal finne dei attgløymte sauene. No hadde desse tre vore uskiljande i slike utferder fleire år, etter kvart kjende dei kvarandre ut og inn med slik rotfest kjennskap som kanskje er mogleg einast mellom heil

Tilegnes ensomheten - Komposisjoner av lys

 Eg hamna litt tilfeldig på bokbad i St.Petri kyrkje i Stavanger. Der samtalte prest Silje Trym Mathiassen med prest og forfattar Elisabeth Thorsen. Eg var litt skeptisk. Roman frå koronaåret. Så tett på. Men tittelen var så fin. og samtalen frista meg til å ta boka med meg heim. Boka startar tidleg morgon 13.mars 2020. Hovudpersonen Mette står ved postkassa. Skal hente avisa. Er det virus på den? Det er så stille. Er dei andre inne i sine celler? Brått var eg tilbake til dagane eg alt hadde gløymt. Redsla. Aleinekjensla. Heimekontor. Fare for å bli smitta når ein måtte ut for å handle. Alle som blei tosomme eller var så heldige at det var fleire i kohorten. Newton brukte et prisme. Det gjør også jeg. Men prismet mitt er så mye mer uhåndterlig, føler jeg. Det er av et annet slags glass, liksom, men har den samme skjørhet. Silje Trym Mathiassen og Elisabeth Thorsen Mette er gift, men mann og dotter er i København. Ho er aleine i Oslo. Dei  har ikkje lov å besøke kvarandre. Ho kjenner se

Sint, sår, stormande, sterk og svak - Abid Raja

Abid Raja. Kulturminister i pandemi. Ordrike, fargerike og til tider voldsomme Abid Raja. Og no har han ikkje bare fått meg til å le, men til å tørke tårer og å vere takksam for at vi har ein politikar som han. Abid er ikkje heilt A4 frå fødselen av. Han må gjennom fleire operasjonar før han er fire månader gamal. Han får vite at han fører skam over familien. Han blir slått heime, blir plaga på skolen og er full av skam og skuld for alt han ikkje er. Han gøymer seg bak sinnet. Det er for mange nederlag å ta inn over seg. Kroppen min forberedte meg ubevisst på hvilke skuffelser og tap som ventet meg. Jeg ble god på å forberede meg på det verste, slik at det verste kunne unngås. Prisen jeg betalte for det, var en manglende evne til å være til stede i nået. Vi blir med han på reisa frå fortvila gut til mannen ved Kongens bord. Vi får bli med han gjennom nederlag, sjukdom og skam. Han vel sjølv å søke hjelp i barnevernet. Ei hjelp som ikkje akkurat er ei solskinnshistorie. Han studerer, jo

Svanemordet - K2 og Patricia rotar seg borti kald krig og stolte menn

Eg har i grunnen likt bøkene om K2 og har skrive om eit par av dei før. K2 og Patricia - krim frå den tida då alt gjekk saktare.  Eg gledde meg til denne. Men så gjorde eg kanskje ein tabbe. Den kom rett etter ein krim av Peter May og då var det så altfor tydeleg kvalitetsforskjell. Det var så tydeleg kva som engasjerte og dreiv historia framover for meg. Det var ikkje Lahlum sin litt tørre og svært lite mellom linjene stil. Eg tok meg i å lese på skrått for å gå fortare framover. Gjekk ikkje glipp av noko ved å hoppe over litt. K2 saknar ei kvinne i livet. Og barn. Men det blir visst lite med han. Det er stadig kvinner som har vist interesse gjennom bøkene, men det er alltid noko som går galt. I denne romanen kjem det jamnleg setningar om at han saknar barn og kvinne, men setningane verkar så flate. Han liker pene, slanke og sjarmerande kvinner. Dei ville sikkert vore gode mødre både den eine og den andre. Eg har heile tida kjensle av norskstil. " Jeg sa det hørtes ut som en både