Gå til hovedinnhold

Krim? Tja.

 


Eg har kjørt bil og eg har lytta til  "Dei  sju dørene" av Agnes Ravatn. Eg hadde høyrt om latter og at dette var morsom krim. Gleda meg til ein lang biltur. 

Eg har dårleg form for humor. Eg lo ikkje. Eg tok meg i å kjede meg. 

Boka fekk nerve heilt på slutten, men då hadde eg for lengst forstått det hovudpersonen ikkje forstod.

Godt språk. Men livet mitt blei ikkje rikare, ikkje klokare og ikkje ei smilerynke rikare av boka. Men eg kom meg frå A til B. Og har lurt på kva forfattaren eigentleg ville med å skrive ei slik bok. 

Tilrår ikkje om du har bøker som ventar på deg. Dette var for meg kun tidtrøyte og det har eg jo eigentleg ikkje tid til.


---

Tittel: Dei sju dørene

Forfattar: Agnes Ravatn

År: 2019

Forlag: Samlaget


Kommentarer

  1. Enig i alt du skriver her :)

    SvarSlett
  2. Oi.. Og jeg som liker Ravatn og klinket til med en skikkelig femmer på denne. Har du lest noen av essayene hennes? Fullstendig annen stil, men med snert. Eller det kan være at dere ikke finner kjemien. Sånn er det jo mange ganger. Men at denne er krim? Nope! Der er jeg helt enig.

    SvarSlett
    Svar
    1. Eg har ikkje lese noko av henne før, unntatt litt i aviser ol. Men har mange som liker henne veldig godt så eg blei litt skuffa. Men ho får nok ein ny sjanse

      Slett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

En annen sol - sterke dikt om sorg, kjærleik og trass

  Eg har i lengre tid lese dikt av Kolbein Falkeid til kvar morgon. Målet er å lese alle dikta.  Januar 2021 starta med diktsamlinga "En annen sol". Dei første dikta las eg greit, men så kom eg til diktet "Festen", noko låg under, så "Rom sjø" . Då Falkeid i neste dikt skriv om Egil Skallagrimsson sitt dikt om å miste sonen, måtte eg google. Kva tid var det han mista dottera? 1988. Denne diktsamlinga kom ut i 1989. Då skjønte eg at Egil Skallagrimsson måtte med. Ein mann som hadde sett ord på den same smerta over 1000 år før oss. Tungt, det er tunga å røra; eg orkar mest ikkje anden å draga. Det er ikkje von eg vinn å kveda, frå djupet i hugen henta opp kvedskap (frå Sonetapet i Egilsoga) Som Egil Skallagrimsson greier han å finne orda og vi får sterke dikt om sorg, sakn, lengt og håp. Det sterke "Alt" der vi møter oss som forsiktig spør korleis det går og den sørgande som " Kunne også ha fortalt/ om dager på kaikanten./ Om balansegangen der

Storinkvisitoren - kva skal mennesket med fridom?

I lesegruppa les vi Brødrene Karamasov av Fjodor M. Dostojevskij for tida. Denne veka har vi lese Ivan sitt poem. " Legenden om Storinkvisitoren " (lenka er til Nasjonalbiblioteket. Brødrene Karamasov er omsett av Olaf Broch. Legenden startar på s 271). Tenkte det var greit med ei lenke i tilfelle de ikkje hadde boka i heimen. Den nyaste utgåva er omsett av Geir Kjetsaa. Men den er ikkje klar for fri nedlasting frå Nasjonalbiblioteket enno. For dei som leitar fram i bokhylla: Teksten er kapittel 5 i fjerde del. For å oppsummere det eg har lese både i Brødrene Karamasov, i andre bøker og sortere litt eigne tankar, skriv eg ned det som surrar rundt akkurat no. Og 1.mai er kanskje ikkje den dummaste dagen å skrive om det frie mennesket på? To av brødrene Karamasov, Ivan og Aljosja, samtalar om Gud, om å akseptere han for så å avvise han. Om det vonde i verda. Kor er Gud i alt dette? Ivan ser på seg som ateist. Aljosja er munk. Så fortel Ivan legenden om storinkvisitoren.

Med livet framfor seg

 Eg fekk ei nydeleg bok til jul. Ei slik som er god å ta på. Som har eit vakkert design. Emile Ajar: Med livet foran seg . Eg opna boka og las: "Det første jeg vil begynne med å si, er at vi bodde i sjuende etasje uten heis, og for Madame Rosa med alle de kiloene hun hadde å drasse på og bare to bein, var det å slite seg i hjel hver eneste dag, foruten alle sorgene og bekymringene. Hun minnet oss om det hver gang hun ikke klaget over noe annet, for jøde var hun også. Det sto ikke rart til med helsa hennes heller, og det vil jeg også ha sagt med det samme at det var et menneske som kunne ha fortjent en heis." Oj, tenkte eg. For nokre formuleringar. Eg sette meg godt til rette og koste meg frå start til slutt. Men det gjekk seint å lese for her kunne ein ikkje ta setningar som sjølvsagte. Eg måtte lese kvart ord for det kom stadig overraskingar. Vi ser verda frå barnet og den veslevaksne, men samstundes så mykje meir. Ord blir brukt på nye måtar. Til dømes lurer hovudpersonen,