Gå til hovedinnhold

Mammutbøker 2021- har du lyst på kjøpetips?

 

Før i tida var Mammutsalet store greier. Ein måtte stille tidleg for å få tak i dei beste. Helst bestille på førehand. Ikkje same køa no.

Men her kan ein finne nokre perler. Ser det blei ei liste med ønsker då eg bladde gjennom katalogen. Så spørs det om eg greier å sette kjøpegrenser for meg sjølv....

Det var òg ein del bøker eg har lese og som eg har blogga om. Fleire av likte eg så godt at eg deler gjerne tipset om du ikkje alt har lese dei. eg har lenka til blogginnlegget.

Bøker eg har leseog likte godt, men ikkje blogga om:
  • Anna Gavalda: For ope hjarte
    • Kvar gong eg les Anna Gavalda kjenner eg at ho treff ei sår nerve. Ho skildrar menneske i sorg, i møte med kjærleiken, i livet så klokt og til tider overraskande.
  • S. Gotfredsen: Fri oss fra det onde
    • Om ondskapen. Om det vonde. Eg brukte tid på denne boka. Ho fekk meg til å reflektere over eigne tankar om temaet.
  • P.A. Dahl: Sårbarhetens kraft 
    • Det er lett å seie at andre må våge å vise svakhet. At du ikkje tapar noko på det. Det gir deg styrke. Men så kjem det til deg sjølv. Du blir svak. Du kan ikkje alt lenger. Det er slitsamt å gå rundt å kjenne at ein ikkje rekk opp til sine eigne krav.
  • J. Fosse: Ro mitt hav
    • Nydelege dikt av Fosse samla av Anne Marit Jakobsen.
  • L. Mytting: Søsterklokkene
    • Nydeleg! Bok nummer to kom ut i fjor: Søsterveven.

Kommentarer

  1. Nei nei, ikke lyst på kjøpetips! Jeg har kjøpt mer bøker til å i år enn i hele fjor til sammen. Og det ETTER jeg har begynt å bruke biblioteket. Hehe, jeg tror jeg har så jeg klarer meg. MEN - når det er sagt, takk for Tor-Åge Bringsværd-påminnelsen. Herved kjøpt på nett. Din feil ;-)
    Ha en fiiin februar!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

En annen sol - sterke dikt om sorg, kjærleik og trass

  Eg har i lengre tid lese dikt av Kolbein Falkeid til kvar morgon. Målet er å lese alle dikta.  Januar 2021 starta med diktsamlinga "En annen sol". Dei første dikta las eg greit, men så kom eg til diktet "Festen", noko låg under, så "Rom sjø" . Då Falkeid i neste dikt skriv om Egil Skallagrimsson sitt dikt om å miste sonen, måtte eg google. Kva tid var det han mista dottera? 1988. Denne diktsamlinga kom ut i 1989. Då skjønte eg at Egil Skallagrimsson måtte med. Ein mann som hadde sett ord på den same smerta over 1000 år før oss. Tungt, det er tunga å røra; eg orkar mest ikkje anden å draga. Det er ikkje von eg vinn å kveda, frå djupet i hugen henta opp kvedskap (frå Sonetapet i Egilsoga) Som Egil Skallagrimsson greier han å finne orda og vi får sterke dikt om sorg, sakn, lengt og håp. Det sterke "Alt" der vi møter oss som forsiktig spør korleis det går og den sørgande som " Kunne også ha fortalt/ om dager på kaikanten./ Om balansegangen der

Storinkvisitoren - kva skal mennesket med fridom?

I lesegruppa les vi Brødrene Karamasov av Fjodor M. Dostojevskij for tida. Denne veka har vi lese Ivan sitt poem. " Legenden om Storinkvisitoren " (lenka er til Nasjonalbiblioteket. Brødrene Karamasov er omsett av Olaf Broch. Legenden startar på s 271). Tenkte det var greit med ei lenke i tilfelle de ikkje hadde boka i heimen. Den nyaste utgåva er omsett av Geir Kjetsaa. Men den er ikkje klar for fri nedlasting frå Nasjonalbiblioteket enno. For dei som leitar fram i bokhylla: Teksten er kapittel 5 i fjerde del. For å oppsummere det eg har lese både i Brødrene Karamasov, i andre bøker og sortere litt eigne tankar, skriv eg ned det som surrar rundt akkurat no. Og 1.mai er kanskje ikkje den dummaste dagen å skrive om det frie mennesket på? To av brødrene Karamasov, Ivan og Aljosja, samtalar om Gud, om å akseptere han for så å avvise han. Om det vonde i verda. Kor er Gud i alt dette? Ivan ser på seg som ateist. Aljosja er munk. Så fortel Ivan legenden om storinkvisitoren.

Med livet framfor seg

 Eg fekk ei nydeleg bok til jul. Ei slik som er god å ta på. Som har eit vakkert design. Emile Ajar: Med livet foran seg . Eg opna boka og las: "Det første jeg vil begynne med å si, er at vi bodde i sjuende etasje uten heis, og for Madame Rosa med alle de kiloene hun hadde å drasse på og bare to bein, var det å slite seg i hjel hver eneste dag, foruten alle sorgene og bekymringene. Hun minnet oss om det hver gang hun ikke klaget over noe annet, for jøde var hun også. Det sto ikke rart til med helsa hennes heller, og det vil jeg også ha sagt med det samme at det var et menneske som kunne ha fortjent en heis." Oj, tenkte eg. For nokre formuleringar. Eg sette meg godt til rette og koste meg frå start til slutt. Men det gjekk seint å lese for her kunne ein ikkje ta setningar som sjølvsagte. Eg måtte lese kvart ord for det kom stadig overraskingar. Vi ser verda frå barnet og den veslevaksne, men samstundes så mykje meir. Ord blir brukt på nye måtar. Til dømes lurer hovudpersonen,